Artykuł napisany przez 4:51 am Stres, Zdrowie psychiczne

Dog Walk Home: Film dokumentalny przedstawiający rodziny weteranów walczące z PTSD z pomocą psów służbowych

Dog Walk Home: Film dokumentalny przedstawiający rodziny weteranów walczące z PTSD z pomocą psów służbowych

Vicki Topaz, filmowiec, fotograf i córka weterana II wojny światowej

Spis treści

*To jest artykuł z wydania Combat Stress na zimę 2021-2022.

Być może bardziej niż jakakolwiek inna forma sztuki, film dokumentalny ma moc sprawiania, że niewidzialne staje się widzialne. Jako filmowcy, właśnie to postanowiliśmy zrobić w Dog Walk Home: zaoferować rzadkie spojrzenie na życie trzech rodzin weteranów, które dzielą się swoimi historiami z zacisza własnego domu. Dzięki ich głosom dowiadujemy się o przyczynach i skutkach zespołu stresu pourazowego (PTSD) we wszystkich jego niezliczonych formach: urazach, napaściach, poczuciu winy ocalałego; gniewie, samoizolacji i samoleczeniu. Nie są to jednak miejsca, w których się zatrzymujemy. Serce tego filmu jest gdzie indziej: w nadziei, rodzinie, powrocie do zdrowia i psach służbowych, które pomagają to umożliwić.

Dlaczego ci weterani i ich rodziny wpuścili naszą pięcioosobową ekipę filmową do swoich domów? Dlaczego obnażyli przed nami swoje dusze? To nie jest skomplikowane. Ci ludzie to inna rasa Amerykanów – ci nieliczni, którzy poświęcili swoje życie ochronie kraju i swoich kolegów ze służby. Jeśli ten film uratuje życie choćby jednemu weteranowi lub zainspiruje go do szukania pomocy, dyskomfort związany z dzieleniem się ich historiami będzie tego wart. A dzięki miłości swoich rodzin i kilku bardzo dobrym psom, ci weterani odzyskali serce do wypełnienia tej ważnej misji.

Jak powstał ten film i dlaczego jest dla mnie ważny

Cała moja praca z weteranami była głęboko osobista – prawda, którą z czasem zdałem sobie sprawę, była częściowo zakorzeniona w kształtujących doświadczeniach z mojego własnego dzieciństwa. Mój ojciec był weteranem armii amerykańskiej, który latał na misje jako strzelec pokładowy w Europie podczas II wojny światowej. Podobnie jak weterani w Dog Walk Home, wrócił do domu z PTSD, stanem, który w tamtym czasie był nierozpoznany i nieleczony. Teraz, wszystkie te lata później, wiem, że zmagał się z PTSD, co doprowadziło do jego gniewu i alkoholizmu. Wiem również, że moja perspektywa z dzieciństwa pomogła mi pogłębić wgląd w wyjątkowe zmagania dzieci i rodzin żyjących z traumą.

Moje pragnienie rzucenia światła na doświadczenia weteranów zaczęło nabierać kształtu ponad dekadę temu, ale naprawdę skrystalizowało się, gdy zacząłem przeprowadzać wywiady i fotografować weteranów żyjących z PTSD na potrzeby mojego multimedialnego projektu o nazwie HEAL! To był zaszczyt i objawienie słuchać tych weteranów opowiadających o swojej służbie wojskowej, dowiedzieć się o ich późniejszych zmaganiach z PTSD, a zwłaszcza być świadkiem tego, jak ich psy służbowe pomogły im wejść na ścieżkę do odzyskania niezależności.

Gdzieś po drodze moje myśli powróciły do moich własnych wspomnień z dzieciństwa, gdy zbierałem te intymnehistorie opowiedziane w HEAL! Zdałem sobie sprawę, że jest jeszcze jeden aspekt doświadczenia weterana, który należy opowiedzieć: rola rodziny. Ten wgląd ostatecznie doprowadził mnie do Dog Walk Home, aby pokazać, jak PTSD wpływa na weteranów, a także ujawnić, jak wtórna trauma wpływa na członków rodziny.

Wyjątkowe rodziny (i psy) w Dog Walk Home

Historie i perspektywy trzech rodzin wojskowych przedstawionych w filmie są wyjątkowe, ale wszystkie łączy podwójny wątek: ich zmagania z PTSD i wtórną traumą oraz odkrycie psów, które chcą i są w stanie im sprostać w ich ciemności i poprowadzić ich do światła i miłości rodziny i przyjaciół.

Na początku poznajemy Emilio Gallegosa, meksykańskiego weterana piechoty morskiej, odznaczonego Purpurowym Sercem, poetę i samotnego ojca. Mówiąc o swojej misji w Iraku, Emilio opisuje, jak Humvee, którym jechał w bazie, został rozerwany przez improwizowany ładunek wybuchowy. Cierpiąc na objawy PTSD i uraz mózgu, wrócił do domu zdystansowany i zły, izolując się od własnej rodziny i świata. Jednak jego izolacja kończy się, a pojednanie z dziećmi zaczyna się, gdy Emilio zostaje połączony ze swoim psem służbowym, Samsonem.

Następnie weteranka armii amerykańskiej Kim Voss dzieli się rozdzierającą serce opowieścią o tym, jak jej PTSD rozwinęło się w wyniku przemocy we wczesnym dzieciństwie, a następnie zostało spotęgowane przez napaść seksualną w wojsku. Zdemoralizowana przez „Don’t Ask, Don’t Tell”, odeszła ze służby, aby jak najlepiej radzić sobie z objawami. Podczas gdy jej małżeństwo z żoną Tamarą wisi na włosku, Kim nawiązuje współpracę ze swoim psem serwisowym, Artemisem. Pomaga Kim pozostać w teraźniejszości i daje zarówno Kim, jak i Tamarze siłę i stabilność, aby pozostać razem.

Na koniec poznajemy Ramona Reyesa, meksykańskiego weterana armii amerykańskiej, który dwukrotnie brał udział w misji w Iraku. Prześladuje go poczucie winy ocalałego i cierpi na poważne PTSD. Ramon samoleczy się alkoholem do tego stopnia, że tymczasowo traci żonę i dwójkę dzieci. Kiedy zostaje poddany leczeniu w VA, a następnie współpracuje ze swoim psem służbowym Hueyem, Ramon może wreszcie zacząć naprawiać rozłam w swojej rodzinie. Huey pomaga wszystkim członkom rodziny złagodzić objawy PTSD i wtórnej traumy.

Więź między człowiekiem a zwierzęciem: jak to działa i jak pomaga?

„Patrząc na cały zakres więzi człowiek-zwierzę, psy są złotymi medalistami. Chemia i okablowanie ich społecznej sieci mózgowej jest najbardziej podobna do naszej. Dlatego właśnie, z neurobiologicznego punktu widzenia, psy są naszymi najlepszymi przyjaciółmi!” – Meg Daley Olmert, doradca filmowy i autorka książki Made for Each Other: The Biology of the Human-Animal Bond.1

„Samson pomaga mi się odstresować. Dużo też z nim rozmawiam. Kiedy jestem w sklepie i kupuję płatki śniadaniowe, pytam go: „Co powinniśmy dziś kupić? Jak myślisz? Może jakieś Fruit Loops? Ludzie w alejce pytają: „Czy ten facet rozmawia ze swoim psem?” Posiadanie Samsona daje mi szansę kochać kogoś każdego dnia. Czasami wychodzę z domu, by szybko pobiec do samochodu lub do garażu. Kiedy wracam, jest tak podekscytowany: „Gdzie poszedłeś?” Odpowiadam: „Człowieku, byłem na zewnątrz tylko kilka minut”. Łatwo jest zgubić się w samotności, ale teraz nie jestem sam, nigdy nie jestem sam.”

-Emilio Gallegos, Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych (1999-2010). Uczestnik misji w Iraku. Odznaczony Purpurowym Sercem. Pies serwisowy i szkolenie zapewnione przez Operation Freedom Paws w 2016 roku.

Jednym z moich pierwszych pytań dotyczących psów służbowych było to, w jaki sposób mogą one pomóc zmniejszyć objawy PTSD? Odpowiedź leży w ich niezwykłej zdolności do wtapiania się w nasze serca i domy. Szybko stają się rodziną i kimś więcej. Emilio Gallegos uchwycił to, gdy powiedział: „Posiadanie Samsona daje mi szansę kochania kogoś każdego dnia”.

Jak wszyscy dobrzy przyjaciele, znają nas dobrze – często lepiej niż my sami siebie. Ich niezwykły zmysł węchu może ostrzegać je o zmianach chemicznych, które sygnalizują początek stresu, i lęki nocne, a także wyciągnąć Weterana z tych emocjonalnych pułapek i przypomnieć mu, że jest bezpieczny i kochany.

Kiedy Ramon Reyes po raz pierwszy przyprowadził Hueya do domu, w okolicy wybuchły fajerwerki. Eksplozje były echem wojennych doświadczeń Ramona, ale Huey był w stanie wykryć jego rosnący niepokój. Wskakując Ramonowi na kolana i liżąc go po twarzy, Huey odwrócił jego uwagę i zapobiegł temu, co z pewnością byłoby wyzwalającym wydarzeniem.

Jak wyjaśnia Meg Daley Olmert w filmie, społeczna sieć mózgu jest również siecią antystresową. Tak więc, kiedy głaszczemy, przytulamy i śpimy z naszymi psami, wytwarzamy substancje chemiczne w mózgu, które łagodzą objawy PTSD.

To tylko kilka przykładów, które pokazują nam, jak psy służbowe zakotwiczają swoich weteranów w chwili obecnej.

„Są chwile, kiedy odpycham ludzi, zwłaszcza gdy zbliża się rocznica pewnych wydarzeń, które miały miejsce w Iraku. Huey mi na to nie pozwala. On to wyczuwa. Podchodzi i zaczyna mnie szturchać, mówiąc: „Hej, zwróć na mnie uwagę. Pogłaszcz mnie. Nie przestanie, dopóki nie zwrócę na niego uwagi. Za każdym razem, gdy mówię: „Zostaw mnie w spokoju”. Wraca i znowu to robi. Pomaga też przy fajerwerkach. Pierwszej nocy, gdy wybuchły fajerwerki, miałem naprawdę silny niepokój. Natychmiast wskoczył na mnie i zaczął lizać mnie po twarzy. Byłam taka zdumiona. I do dziś, jeśli są fajerwerki, podchodzi do mnie”.

-Ramon Reyes, armia amerykańska (1995-2012). Dwukrotnie wysłany do Iraku. Pies służbowy i szkolenie zapewnione przez Operation Freedom Paws w 2017 roku.

Wpływ COVID-19

COVID-19 naraził weteranów na zwiększone ryzyko. Wymuszona izolacja, stres, strach przed nieznanym i myśli samobójcze to tylko niektóre z czynników, z którymi muszą się zmierzyć. Nie wspominając o bardzo realnym ryzyku dla weteranów, których układ odpornościowy został osłabiony podczas konfliktów zbrojnych, w których służyli. W przypadku tej grupy strach przed zarażeniem się wirusem może wywołać błędną pętlę sprzężenia zwrotnego i spowodować jeszcze wyższy poziom stresu i niepokoju. W nagraniu Zoom z Ramonem Reyesem podzielił się on następującym komentarzem: „Przez ostatnie kilka dni nie mogłem spokojnie spać. Zaczęły się koszmary. Czasami przenoszę się z powrotem za ocean, walcząc z wrogiem, którego nie widzimy”. Udało nam się również nagrać Emilio Gallegosa przez Zoom, a on podzielił się z nami tym: „Widzę, że może to iść w jedną lub dwie strony: czuć się komfortowo, ponieważ emocjonalnie i psychicznie byłem tu już wcześniej, lub odczuwać skrajny dyskomfort, ponieważ przypomina mi to złe miejsce. I nie chcę być tam ponownie. Wiesz o co mi chodzi?”

Film powraca do każdej rodziny po zamknięciu, aby zobaczyć, jak poradzili sobie z wyzwaniami związanymi z COVID-19 i zobaczyć, co przyniesie ich przyszłość. Ku niczyjemu zaskoczeniu dowiadujemy się, że Samson, Artemis i Huey nadal odgrywali głęboko stabilizującą rolę dla całej rodziny w miarę trwania pandemii.

Pomaganie weteranom w osiągnięciu sukcesu: Dlaczego pies wraca do domu – i dlaczego teraz?

„Po podpisaniu traktatu pokojowego wojna nie kończy się ani dla weteranów, ani dla ich rodzin. Ona dopiero się zaczyna. „2 – Karl Marlantes, autor, weteran wojny w Wietnamie, Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych

Jak możemy oczekiwać od weteranów płynnej reintegracji z życiem cywilnym, skoro codzienne funkcjonowanie jest tak trudne? Dlaczego tak długo zwlekają z prośbą o pomoc? I dlaczego psy służbowe mają tak pozytywny wpływ na ich życie?erence?

Trzy rodziny weteranów przedstawione w Dog Walk Home są reprezentatywne dla szerszej publiczności, dla której film został stworzony. Mianowicie, weterani i społeczności, które ich wspierają, w tym grupy latynoskie, LGBTQ i BIPOC, a także seniorzy, kobiety i niepełnosprawni weterani. Jeszcze szersza publiczność pracowników służby zdrowia psychicznego, edukatorów i oczywiście wszystkich miłośników psów wyciągnie z filmu własne znaczenie.

Ponadto, trzymając lustro, które odbija nadzieję z powrotem do innych członków służby i rodzin, którzy stoją przed podobnymi wyzwaniami, wierzymy, że Dog Walk Home może zaoferować mapę drogową i zachęcić ich do szukania pomocy.

It Takes a Village (to Make This Film)

Opowiadanie takich historii za pośrednictwem filmu jest, delikatnie mówiąc, procesem współpracy. Wiele lat przed tym, jak Dog Walk Home zaczął nabierać kształtu, zostałem przedstawiony Mary Cortani, która sama jest weteranem i certyfikowanym wojskowym mistrzem edukacji psów oraz założycielką Operation Freedom Paws (OFP), organizacji non-profit, która współpracuje z weteranami i psami służbowymi. To dzięki niej miałem dostęp do społeczności weteranów obsługiwanych przez OFP. Przebywanie wśród nich i słuchanie ich historii otworzyło mi oczy i umysł na świat, którego szukałam. Jestem bardzo wdzięczna za wiele opartych na zaufaniu relacji z weteranami i ich rodzinami, które z czasem rozwinęłam.

Aby podzielić się tymi historiami o traumie i uzdrowieniu, połączyłem siły z podobnie myślącym filmowcem, Wynnem Padulą. Wynn współpracował z weteranem wojny w Iraku Bobbym Lane’em i innymi niepełnosprawnymi weteranami, współreżyserując i kręcąc Resurface, wielokrotnie nagradzany oryginalny film krótkometrażowy Netflixa o uzdrawiającej mocy surfowania dla weteranów z traumą PTSD.

Historie zawarte w Dog Walk Home zostały wzbogacone o krytyczne spostrzeżenia ekspertów w dziedzinie nauki o więzi między człowiekiem a zwierzęciem, specjalistów od traumy i profesjonalistów zajmujących się szkoleniem psów służbowych. Pomagają oni wyjaśnić to, co widzimy i słyszymy od naszych weteranów i ich rodzin na temat uzdrawiającej mocy ich psów służbowych przedstawionych w naszym filmie. Dowiemy się również, dlaczego administracja ds. weteranów niechętnie finansowała psy służbowe dla osób z „niewidzialnymi ranami” wojennymi i jakie postępy są obecnie czynione.

Aby zobaczyć pełny skład naszej niezwykłej i oddanej ekipy oraz doradców filmowych, odwiedź naszą stronę internetową pod adresem Dog Walk Home. Film jest obecnie w produkcji z przewidywaną datą premiery w 2022 roku. Projekt ten jest możliwy dzięki wsparciu California Humanities, partnera non-profit National Endowment for the Humanities.

„Artemis wpłynęła na całe moje życie, zarówno wychodząc publicznie, jak i będąc w pracy. Pomogła również mojemu małżeństwu – jestem w stanie być bardziej obecny. Nie siedzę już tyle w głowie. Artemis pomaga nam wszystkim być świadomym, kiedy czuję się szczególnie niespokojny lub kiedy jestem zły. Posiadanie psa służbowego jest niezwykle wrażliwą rzeczą, ponieważ nie można po prostu ukrywać swoich uczuć i emocji, ponieważ te cholerne psy wiedzą, mogą to wyczuć, mogą to poczuć. Artemis pomaga mi być bardziej świadomym i odpowiedzialnym za to, kim jestem i jak pokazuję się w świecie”.
-Kim Voss, armia amerykańska (1989-1993). Wywiad wojskowy. Szkolenie psów służbowych zapewnione przez Operation Freedom Paws w 2019 roku.

Zobacz krótki, 3-minutowy zwiastun filmu Dog Walk Home: https://vimeo.com/386530510

Poświęcamy się opowiadaniu tych historii uzdrowienia i transformacji, aby udowodnić weteranom i nie-weteranom, że powrót do zdrowia jest możliwy dla tych, którzy szukają pomocy. Jeśli czytasz to teraz, jesteśmy wdzięczni, że udało nam się do Ciebie dotrzeć.

Kontakt: Vicki Topaz, San Francisco, CA, e-mail: [email protected], tekst: 415-298-9465

Referencje

  1. Olmert, M.D. (2009). Stworzeni dla siebie: The Biology of the Human-Animal Bond. Boston, MA: Da Capo Press.
  2. Marlantes, Karl (2011). What It Is Like to Go to War, Nowy Jork, NY, Atlantic Monthly Press.
(Visited 11 times, 1 visits today)
Close